Het treinverkeer in China

Laura en ik verplaatsen ons bij voorkeur door China met de trein. Het treinverkeer hier werkt net iets anders dan in Nederland. Dit is onvermijdelijk omdat de afstanden tussen verschillende steden wat groter zijn dan in Nederland het geval is. Dat heeft zowel voor- als nadelen. Het eerste voordeel is dat je kunt roken in de trein, gewoon, tussen de wagons in een gangetje, misschien een leuke tip ook, voor de NS, want dat lucht lekker door, het is gezellig, en het voorziet in de behoefte van menig treinreiziger. Wel is het in China net iets ingewikkelder om een trein te nemen dan in Nederland. Waar je in Nederland op het laatste moment kunt komen aanrennen en nog naar binnen kunt als de conducteur (als deze al aanwezig is) al gefloten heeft, is dit in China niet bepaald mogelijk. De voorbereiding op een treinreis heeft meer weg van hoe je een vliegreis voorbereidt. Je haalt een dag of een aantal dagen van tevoren een kaartje, dan kies je of je een staanplaats, een zitplaats, een soft-sleeper of een hard-sleeper wil, dan kun je vervolgens nog kiezen of je boven, in het midden of onder wil liggen, en of je een snelle of een langzame trein wil.
Wij kiezen dan voor de snelle trein, een hard-sleeper, en liggen bij voorkeur onder in de stapelbedden van drie hoog. De treinreizen zijn zonder uitzondering uitverkocht, en gaan niet gepaard zonder een gepaste hoeveelheid stress bij zowel de reizigers als het dienstdoende personeel. En dat personeel bestaat niet uit een man of twee, zoals we in Nederland gewend zijn, maar gaat eerder richting de vijfentwintig of dertig man per trein.

Als je dan een aantal dagen van tevoren je kaartje hebt gehaald, kun je, ongeveer een uur van tevoren, naar het station. Voordat je het station mag betreden wordt je treinkaartje gecontroleerd. Je komt dan niet op het perron terecht maar eerst in een wachtruimte. Voordat je de wachtruimte ingaat, die gevuld is met Chinezen die een uur van tevoren al aanwezig zijn, moet je je tas door zo’n scanmachine halen en wordt ook je lichaam met een soort starwars-achtig scanapparaat gecontroleerd , en dan kun je in de wachtruimte gaan zitten. Daar zit iedereen allerlei etenswaren naar binnen te werken alsof er levens van afhangen. Zo’n twintig minuten voordat de trein vertrekt, gaat het hek open naar het perron. Een soort inchecken is het dus. Daar wordt opnieuw je kaartje gecontroleerd. Je hebt dus een vast stoel- of bednummer, en ook een vast wagonnummer. Het is zaak om op het perron alvast in de rij te gaan staan op de plek waar de wagon waar jij in moet gaat stoppen. Stress en rennende Chinezen alom. Omdat we buitenlanders zijn werden we zelfs een keer onder begeleiding naar de goede plek op het perron gebracht, door een conducteur met een megafoon welteverstaan. Als de trein komt wil iedereen er tegelijk in. Dit gaat niet zonder dat de conducteur van het betreffende treinstel je kaartje controleert, (dit zijn dus hele andere conducteurs dan degenen op het perron, want die blijven op het perron) in een map doet en omwisselt met een soort pasje.

Dan zit je dus, ongeveer een uur nadat je op het station bent verschenen, eindelijk in de trein. Een gezellige boel, zo zou je de sfeer het beste kunnen omschrijven. Verscheidene mensen denken dat je er op zit te wachten om verschrikkelijke Chinese muziek aan te horen (oude Chinese deuntjes met een housebeat eronder waar de Vengaboys zich nog voor zouden schamen, of muziek die een beetje doet denken aan smartlappen), men gaat vrolijk verder met eten (het liefst gedroogd vlees, eieren of andere stinkende etenswaren), en daarna wordt er gerocheld en gespuugd. Om een uur of acht of negen gaat iedereen luidkeels zitten gapen. De bedoeling hiervan ontgaat ons tot nog toe enigszins, maar waarschijnlijk wil men aan de andere passagiers laten merken dat de vermoeidheid wel degelijk is ingetreden. Dat komt mooi uit, want om tien over tien stipt gaan alle lichten in de trein uit. Dan moet je dus verplicht gaan slapen in je bedje. De conducteur ondersteunt dit door al rennend te schreeuwen dat je moet gaan slapen. Ondertussen blijven de conducteurs continu in hun wagon heen en weer lopen, al dan niet met zaklampen schijnend, vermoedelijk om te kijken of je wel echt bent gaan slapen. Maar, door dat vernuftige treinkaartjes-pasjessysteem weten de conducteurs ook precies wie er wanneer uit moet. Je kunt dus niet je station voorbij rijden. Dat werd toch al moeilijk, want je staat gemiddeld zo’n twintig minuten stil bij elk station. Maar de conducteurs komen je ook daadwerkelijk wakker maken, ongeveer een half uur voordat je bij het station bent waar je eruit moet. Dan moet je je gekregen pasje weer inwisselen met je oorspronkelijke treinkaartje en in het gangpad van je wagon in de rij gaan staan, terwijl de trein nog lang geen vaart mindert. Dit allemaal om de boel perfect geregeld te hebben en maar geen extra vertraging op te lopen. Dit gebeurt dan ook zelden. Onze laatste treinreis duurde 22 uur en we kwamen slechts vijf minuten later aan dan gepland. En nog een pluspunt is dat er continu personeel met etenswaren en dranken door de trein komt lopen, en dat de prijzen van deze spullen NIET hoger liggen dan op straat het geval is. Je betaalt dus niet, zoals bijvoorbeeld in de trein van Rotterdam naar Parijs, acht keer zoveel voor een tosti als je in een normaal cafetaria zou doen, maar precies hetzelfde bedrag. Dat betekent ongeveer 45 cent voor een biertje. Zelfs in het restaurant dat zich ook in de trein bevindt, (met uiteraard weer minstens tien man personeel), zijn de prijzen normaal en is het eten lekker. Ik vind het steeds leuker worden, die Chinese treinreizen.

Use Facebook to Comment on this Post

Één opmerking

Geef een reactie

Uw e-mail adres wordt door ons niet gedeeld.Verplichte velden worden aangeduid met *